Kultura inspiruje…

„Mam swój cel. Kocham Cię i kocham to, że razem zmierzamy do tego samego! Ja zawsze dążę do celu, zawsze myślę o następnym etapie, następnej rzeczy, żeby sięgać coraz wyżej, żebyśmy my, oboje, mogli postawić ten następny- Na laurach. Co? Na laurach. I można na nich spocząć, a nie usiąść. Siadasz na tyłku. Nawet mnie nie słuchasz. To prawda: myślę o jabłkach”.

Zadie i Ja. Ja i Zadie. Nie wie o moim istnieniu, pewnie nigdy mnie nie spotka, nie porozmawia z mną, nie wypije kawy… A JA czuję z nią taką wręcz intymną bliskość. Bliskość myśli, pragnień, wątpliwości i niepokojów.

Łączy nas wiek 30+, trudności z odnalezieniem tożsamości, pokoleniowe niedopasowanie i podskórna depresja neurotycznego niepokoju.

„ Osobnik płci żeńskiej szuka osobnika płci męskiej, aby utworzyć związek oparty na miłości. I vice versa. (…) Osoba o niskim statusie społecznym, z kapitałem intelektualnym, lecz bez nadwyżki zasobów finansowych, szuka osoby o wysokim statusie społecznym ze znaczną nadwyżką zasobów finansowych.(…) Niektóre geny w trosce o własne przetrwanie dążą do takiego rozwiązania, jakie daje największą szansę na replikację”.

30+

Szuka miłości prawdziwej, euforycznej, namiętnej

Dostaje powierzchowne, nieprawdziwe, puste relacje

Pragnie pieniędzy, statusu, nobilitacji

Odnajduje codzienność, zależność i wstyd

Zmierza do szczęścia i spełnienia

Jest zagubione i  sfrustrowane

Keisha, Leah, Nathan i Felix równie dobrze Kasia, Natalia, Norbert i Filip. Londyn – Warszawa nie ma znaczenia. Jesteśmy częścią miejsca, z którego wyrośliśmy. Niezależnie czy tam zostaliśmy czy stamtąd uciekliśmy.

„Nie wiem, czego będę chciała, dopóki mi się tego nie zachce”

Chcę, chcę, chcę

Pragnę, pragnę, pragnę

Mam, mam …. Nie mam.

Zadie Smith „Londyn NW” zmusza do zastanowienia się czy zadawanie pytania o sens życia ma w naszym pokoleniu jeszcze sens….

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *